Isidoro Zorzano

Isidoro Zorzano Ledesma naceu en Bos Aires o 13 de setembro de 1902.

Isidoro Zorzano

Cursou o bacharelato en Logroño e estudou despois na Escola de Enxeñeiros Industriais de Madrid, onde obtivo o título o ano 1927.

A súa vida profesional transcurreu primeiro en Málaga, na dirección dos talleres dos Ferrocarrís Andaluces e como profesor da Escola Industrial daquela cidade.

Nunha viaxe a Madrid en 1930 manifestou a san Xosemaría Escrivá, antigo compañeiro de estudos no bacharelato, o seu desexo de entregarse a Deus en medio do mundo, e pediu a admisión no Opus Dei, que daquela comezaba.

Isidoro seguiu coa súa ocupación en Málaga e despois trasladouse a Madrid, onde continuou traballando en empresas ferroviarias. En todas as súas actividades deu testemuño constante da súa fe cristiá.

Viviu exemplarmente a dilixencia no traballo, a lealdade e o espíritu de servizo cos seus colaboradores, o amor a xustiza na promoción de iniciativas a favor dos máis necesitados, a fe e a caridade a través das tarefas de catequese e de formación para os sectores máis abandoados da sociedade.

Coa súa fidelidade, Isidoro foi sempre un apoio seguro para o fundador do Opus Dei. Durante os anos da guerra civil española (1936-1939), en Madrid, deu probas de heroísmo no amor á Igrexa e no celo polas almas.

Seguindo con perseveranza as ensinanzas de san Xosemaría Escrivá, soubo realizar o traballo en íntima unión con Xesucristo.

Vivía unha presenza de Deus constante ao longo da xornada; a súa vida espiritual estaba marcada por un sentido fondo e tenro da filiación divina, un amor grande á Santísima Virxe, Nai de Deus e Nai nosa, e polo anceio sinceiro de buscar a identificación con Cristo por un intenso espíritu de mortificación e penitencia.

Morreu con fama de santidade o día 15 de xullo de 1943, despois dunha longa e doorosa doenza, sufrida con fortaleza e ledicia.